- Fajna sprawa czytać w czyichś myślach? - zapytałem, idąc z Nathaniel'em do pokoju wspólnego.
- Zwykle tak. - powiedział.
Weszliśmy do pokoju. Było w nim dużo osób. Spostrzegłem Selene.
- Czy czytanie w myślach cię wyczerpuje? - pytałem cicho.
- Zależy w czyich. W twoich na przykład jest ciężko. - popatrzył na mnie.
- Ojciec mnie tego nauczył. Kiedyś znał osobę, która też czytała w myślach. Da się to zagłuszyć. - mruknąłem z uśmiechem. - Co myśli ta czarnowłosa dziewczyna przy oknie?
Nathaniel patrzył w jej kierunku. Po chwili przemówił.
- Myśli jak dzisiaj wieczorem wyjść z Akademii, by nikt nie zauważył. - ciągnął dalej, gdy Selene się odwróciła. Tera patrzyła na nas. Uśmiechnęła się, kiedy mnie zobaczyła. - A teraz zastanawia się kim jestem i zamierza tutaj pod... - nie dokończył, ponieważ dziewczyna znalazła się z wampirzą szybkością przy nas.
- O czym gadaliście? - zapytała.
- Masz wampirzy słuch i nie wiesz? - uśmiechnąłem się arogancko. - To jest Nathaniel. - wskazałem na chłopaka. - A to Selene.
- Miło mi. - powiedział.
- Mi również.
- Dlaczego tu jesteś? - Selene zadała pytanie. Czyli jednak nie usłyszała naszej rozmowy.
- Nathaniel panuje nad telekinezą. - powiedziałem. Oczyściłem swój umysł, by Nathaniel mógł rozszyfrować moje myśli: ,,Nie musi wiedzieć wszystkiego''. Chyba to usłyszał, ponieważ uśmiechnął się do mnie.
- Z czego się śmiejesz? - Selene wyglądała na zdziwioną.
- Cieszę się, że poznałem taką miłą dziewczynę. - powiedział. Czyli jednak potrafił wybrnąć z trudnej sytuacji.
<Nathaniel? Selene?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz